Nietsvermoedend open je je ogen en dan is het plotseling een feit: het is 1 december. Dat cijfer "één" doet al naar aan; dat woord "december" echter is nog naarderderderder.
"Hoe kan dat nou?" vraag je je vertwijfeld af, "gisteren was het nog lente!
"Of op zijn minst zomer!"
Elk jaar heb ik op 1 december het gevoel dat de tijd mij een loer heeft gedraaid. Ergens klopt er iets niet, ik ben beet genomen. Zóveel goede voornemens gemaakt daar ergens in januari en dan dringt zich het besef op dat het niet eens halverwége het jaar is, maar dat het jaar al bijna op het punt staat om te zijn. En dan wil je vertwijfeld naar je lijstje vol goede voornemens kijken en dan kom je erachter dat je dat ook sinds februari kwijt bent. En dat februari alweer tien maanden ver weg ligt, dus dat de kans dat je het terugvindt niet bijster hoog is.
Daar komt nog eens bij dat december ook ronduit een kutmaand is.
Eerst is daar sinterklaas. Als kind was dat erg fijn & mooi, maar tegenwoordig dien je zélf het werk te doen. En dat terwijl je werkmaand is ingeperkt tot slechts een drietal weken, en wél alle targets van het jaar gehaald dienen te worden.
Die laatste week laat dan ook nog eens een Gedwongen Gezellig Samenzijn zien, maar dat bewaar ik nog wel voor een kerst-rant.
Was het maar 31 december.
*-*-*-*-*
Oh God!
Het is weer 1 december
Waar is de tijd toch heen?
Gist'ren was't nog november
Nu klaag ik steen en been
December is zwaar klote
'k was nog liever in Goes
Daar hebben ze tenminste nog boten
Ooooooooh, ik heb de één december bloes.
*-*-*-*-*
Posts
