There must be more to life than this

(c) Freddie Mercury, maar nu in de uitvoering van Michael Jackson, natuurlijk

There must be more to life than this
There must be more to life than this
How do we cope in a world without love
Mending all those broken hearts
And tending to those crying faces

There must be more to life than living
A better way for us to survive
Why should it be just a case of black or white
There must be more to life than this

Why is this world so full of hate
People dying everywhere
And we destroy what we create
People fighting for their human rights
But we just go on saying c'est la vie
So this is life

There must be more to life than killing
There must be more than meets the eye
What good is life, if in the end we all must die
There must be more to life than this

There must be more to life than killing
There must be more to life than this
I live in hope for a world filled with love
Then we can all just live in peace

There must be more to life, much more to life
There must be more to life, more to life than this

De objectiefste poll van het jaar

Ons lokale sufferdje De Gelderlander doet nu wel heel erg Telegraafje met zijn laatste online poll.



Optie a: de Nijmeegse overheid heeft het verklooid.
Optie b: de Nijmeegse overheid heeft het verklooid.
Optie c: de Nijmeegse overheid heeft het verklooid.

Tsja. Kun je zo'n krant nog serieus nemen?

bijdehand

Een enorme bijenzwerm zorgde zondag voor paniek tijdens een optreden van Nick en Simon in Etten-Leur. Op een plein met duizenden toeschouwers dook uit het niets een zwerm bijen op.

De toeschouwers vluchtten vervolgens alle kanten uit.

Nick & Simon? Was dat niet dat duo uit Volendam? Dat betekent dat statistisch gezien één van de twee PVV gestemd heeft. En het gebeurt natuurlijk ook in één of ander kutdorp waar 20 procent PVV stemde. Zo zie je maar weer, god straft onmiddellijk. Alhoewel. Dit waren vást moslimbijen.

herlezen: meester vd zwarte molen

Otfried Preussler, Meester van de zwarte molen

Kinderboekennostalgie! Maar wat een fijn verhaal, dit soort sprookjes wordt te weinig geschreven. En tegelijkertijd (details die je als kind ontgaan) zo mooi ingebed in de Europese geschiedenis (de Turkse oorlogen) en in de tijdsgeest zelf. Een aanrader voor iedereen tussendoor, en voor de meester/juf om voor te lezen aan de klas.

Nederland anno 09

De uitslag van de Europese verkiezingen stemt voor Nederland niet vrolijk. En zelfs voor Nijmegen niet, ook al is GroenLinks in onze stad de grootste partij geworden (met 20,8 procent van de stemmen). Maar daar staat tegenover dat 9,6 procent van de kiezers Wilders heeft gestemd. Minder dan elders, maar toch. Ik snap het domweg niet. Er schijnt weinig Europa te zijn geweest in de reden om te stemmen, maar wat dan wel? Van geen van de Wilders-stemmers heb ik vooralsnog een goede reden gehoord om PVV te stemmen, en ik vraag me af of ik die reden ooit zal horen.

De column van Ilja Leonard Pfeijffer uit de NRC*Next van afgelopen vrijdag is me uit het hart gegrepen:

"Ik zie de term populisme als een geuzennaam," zei Rita Verdonk deze week in een debat met de thrillerschrijver Roel Janssen, die een boek heeft geschreven over een populistische politica die de files wil oplossen en Sinterklaas wil behouden. Het is een kenmerk van populisten dat zij zich er niet voor schamen populist genoemd te worden. Het volk staat acher hen en als mensen dat populisme vinden, dan zijn zij daar alleen maar trots op.
Toch is populisme een groot gevaar. Populisten zijn politici die tegen de politiek zijn. Zij beschouwen de parlementaire democratie als "Haags geneuzel." Het politiek bestel is in hun ogen inefficiënt. Het volk vraag niet om principiële discussies in 's lands vergaderzaal, maar om oplossingen, zo zeggen zij.
De enige populist die op dit moment aan de macht is in West-Europa is de premier van Italië, Berlusconi. Hij minacht het parlement en de rechters. Het parlement kan wat hem betreft worden gedecimeerd. Oppositie is in zijn ogen immoreel en vrije pers eveneens. Kritiek op zijn functioneren is een complot van een linkse elite die de weg kwijt is, zelfs als die kritiek in buitenlandse kranten staat. En elke kritiek wordt beantwoord met steeds weer dezelfde litanie: "Het volk staat achter mijn."
Precies dezelfde redenaties worden gehanteerd door Wilders. Hij schoffeert het parlement door het parlementair debat te misbruiken voor het ventileren van standpunten die hem media-aandacht opleveren. Als hij wordt vervolgd voor het aanzetten tot haat, spreekt hij bij voorbaat van een "politiek proces". Wie kritiek op hem heeft is een representant van "de linkse elite die de weg volledig kwijt is." Op een partijbijeenkomst in Rotterdam deze week zette hij de aanval in op "doctorandussen met designerbrillen, de VPRO, de hele publieke opmroep, de kunstmaffia, de PvdA, GroenLinks, de journalistiek en het linkse grachtengordelblaadje NRC Handelsblad". Maar "de elite loopt op de laatste benen," zei Wilders in Rotterdam. "Wij zijn met miljoenen."
Politici die uit naam van het volk de volksvertegenwoordiging minachten en kritiek van de vrije pers ridiculiseren zijn een gevaar voor de democratie.

En verder prijs ik mezelf maar gelukkig dat mijn partij (een partij die niet doolt, die niet verandert van koers in blinde paniek op zoek naar de kiezersgunst) als enige in het cordon sanitaire van de PVV zit.

gelezen: 25 jaar GSV

Rob Janssen en Lennert Savenije (red.), 'Of kom er gewoon bij!'. 25 jaar Geschiedenis Studenten Vereniging

Mijn oude studievereniging bestaat 25 jaar! En zoals het een goede geschiedenisvereniging betaamt, wordt er dan een boekwerkje uitgegeven met een historisch verantwoord overzicht van de ontwikkelingen die de vereniging heeft doorgemaakt. Nou ja, boekwerkje? Het boek beslaat 200 pagina's! Niettemin was ik er zo doorheen, en heb ik genoten ook. Allereerst natuurlijk nostalgisch zwijmelend over mijn eigen bestuurstijd (inmiddels ook al weer tien tot twaalf jaar geleden en oh ja, wat hebben we toen toch een hoop gedaan!), maar ook met verbaasde interesse over de periode daarvoor en al helemaal de periode daarna. Dat wist ik allemaal nog niet, en ik vind het erg leuk dat te weten :)

Maar, eerlijk is eerlijk, het leukste is toch om wat dingetjes over jezelf te lezen. Van die dingen die eerlijk gezegd ook wel behoorlijk waren weggezakt.

Al vroeg in zijn eerste bestuursjaar (1997-1998) kwam Stub-voorzitter Pepijn Oomen met het plan om een forum te organiseren over het beroepsperspectief van afgestudeerde historici. Oomen ging aan de slag en zette samen met de professor Paul Klep het aangekondigde forum op, dat plaatsvond in café Groenewoud.
p.145-6.

herlezen: het bureau

J.J. Voskuil, Meneer Beerta
J.J. Voskuil, Vuile handen
J.J. Voskuil, Plankton
J.J. Voskuil, Het A.P. Beerta instituut
J.J. Voskuil, En ook weemoedigheid

Na Binnen de huid voor de zoveelste keer hierin verzeild en er niet meer uit kunnen komen. Nu word ik daartoe gedwongen, want ik heb deel 6 nog uitgeleend aan mijn secretaresse...

"Ik wil nog altijd (zo oud als ik ben) aardig gevonden worden. En als je de mensen zelf niet aardig vindt, maar moet doen alsof om zelf weer aardig gevonden te worden, geeft dat een geweldige spanning. Ik verdien niet beter en heb dus weinig reden om me te beklagen. Zelf heb ik ook meer respect voor mensen die onbewogen, pijprokend, hun weg gaan - en dat is het beeld waaraan ik me tracht te conformeren, maar de keren dat me dat lukt, blijft het schijn."
Uit het dagboek van Maarten Koning, Het bureau 4. Het A.P. Beerta-Instituut, p. 254

Pandemiehysterie

De hypehonger van de huidige media is zo enorm veel groter dan tijdens de Spaanse griep, Hongkonggriep of Aziatische griep, dat er voordat er iets echt serieus is losgebarsten, al sprake is van ziekpaniek. Dus, speciaal voor de mensen die zich al grieperig beginnen te voelen door al die pandemiehysterie, herhaal ik hier het beste advies dat de twintigste eeuw ons heeft geleerd:

Hee, er zit een knop op je tv.

Gelezen: Binnen de huid

J.J. Voskuil, Binnen de huid

Voskuil heeft in zijn schrijfwerk boven alles aangetoond een verdomd goede observator te zijn. Zo werden prachtige menstypes binnen familie, vrienden en bekenden genadeloos blootgelegd in Requiem voor een vriend en Onder Andere. Maar het scherpst is Voskuil wanneer hij dat doet in relatie tot zijn eigen autistische persoonlijkheid: de romans met Maarten Koning in de hoofdrol.

Van die reeks handelde Bij nader inzien over de periode 1946-1953, naar aanleiding van de teleurstelling die Voskuil na zijn studietijd voelde over de illusies van vriendschap. Het Bureau handelde over de periode 1957-1989, naar aanleiding van de teleurstelling die Voskuil na zijn pensioen voelde over de illusies van collegialiteit.

Maar al die tijd lag er nog een ander boek op de plank, en dat is nou eindelijk uitgekomen: Binnen de huid. Handelend over de periode 1954-1955, en wederom geschreven vanuit een persoonlijke teleurstelling. Waar Maarten Koning echter in Bij nader inzien en het Bureau als de morele winnaar (maar de maatschappelijke verliezer) uit de bus kwam, spaarde Voskuil in dit boek zijn alter-ego niet. Hij omschreef het boek niet voor niets als zijn persoonlijkste (in tegenstelling tot de andere heeft hij het ook in de ik-vorm geschreven), en het is duidelijk dat hij het geschreven heeft om zichzelf te kunnen leren begrijpen:

Wanneer je kans zou zien al je reacties vast te leggen, moest het mogelijk zijn achteraf te bepalen wie je bent en daarnaar kon je dan weer handelen. (...) Schaal voor schaal de woordkoeken van anderen van je afpellen tot je bij jezelf kwam, onverschillig wie dat was.
p. 92

Maarten Koning worstelt in de eerste helft van het boek met zijn maatschappelijke carrière. Al zijn studievrienden die zich als student nog afzetten tegen de burgerij raken stuk voor stuk "gearriveerd". Zelfs Maartens rivaal Paul Dehoes, de veel eloquentere en briljantere student uit BNI, aanvaardt een leraarschap in provinciaal Deventer en overweegt zelfs een carrière in de te vermaledijen wetenschappelijke wereld. Maarten constateert:

Ik had geen behoefte aan gezelligheid tegen de achtergrond van een burgermansbestaan met vrouw en kind in een provinciestad. Vriendschap is mooi zolang je iets te verdedigen hebt. Maar als er een vriend er een ei doorklutst, wordt het smerig.
p. 167

Dat de vriendschap dan nog niet wordt afgebroken heeft alles te maken met de tweede helft van het boek, waaruit Maarten Koning als morele verliezer tevoorschijn komt. Dat deel is het beste te omschrijven als handelend over de illusies van de liefde en het huwelijk. Hij spaart zichzelf en zijn omgeving niet, en daarmee wekt het boek bewondering: voor Voskuil dat hij het op papier heeft weten te krijgen, voor zijn vrouw dat ze het postuum toch aangedurfd heeft het uit te geven. Zoals het boek voor Voskuil ongetwijfeld een sleutel was om nader tot zichzelf te komen, is het voor ons lezers een sleutel die verklaart hoe de intellectuele maar geremde Maarten Koning uit Bij nader inzien veranderde in de ironische Maarten Koning in Het Bureau. Ook is nu duidelijk waaróm sommige vrienden totaal uit beeld verdwenen waren, iets waar Bij nader inzien nog niet voldoende verklaring voor bood. En de bewondering voor zijn vrouw Nicolien neemt verder alleen maar toe: ze heeft veel te lijden onder de geestelijke gevangenis waarin Maarten Koning verkeert, met al zijn onzekerheden, emoties en driften over onmaatschappelijkheid, seksuele jaloezie en het huwelijk. De woedeuitbarstingen van haar in Het Bureau zijn nu zoveel beter te begrijpen.

En daarmee is Voskuils oeuvre echt compleet - hoewel ik stiekem hoop dat hij toch nog ook iets geschreven heeft over het moment waarop Maarten Koning ook "gearriveerd" raakte, toen hij in 1956-1957 leraar werd in Groningen. De desillusie daaruit wordt natuurlijk al in het eerste deel van Het Bureau uitgebreid verwoord, maar wanneer je je eenmaal bent gaan spiegelen aan de teleurgestelde neuroot Maarten Koning wil je méér.

Ik begreep dat vrienschap een verfijnde vorm van vijandschap is. Je draait om elkaar heen tot je kunt toeslaan. Hoe beter je aan elkaar gewaagd bent, des te nauwkeuriger verzamel je je gegevens en met des te meer zorgvuldigheid kies je het ogenblik.
p.71

Westminster Quarter in de popmuziek

Heb ik nou echt iets gevonden dat nog niet op internet te vinden is? Ik zat me zojuist af te vragen in hoeveel popnummers de Big Ben (met dat getingel (bekend als Westminster Quarters) & daarna de Big Ben zelf, de klok) te horen is. Allerlei loze feitjes en weetjes zijn te vinden op het wereldwijde web, maar deze essentiële levensvraag heb ik via deze weg nog niet weten te beantwoorden!

Tot nog toe heb ik zelf de volgende nummers:

• Supertramp, Fools Overture (na de piano-intro, onderbroken door stukje speech van Churchill "We shall never surrender")
  
• Sandy Coast, Capital Punishment
• In een heleboel andere nummers (waaronder 2Unlimited, Workaholic) zitten de chimes, maar niet de Big Ben erna.
  

Maar ik weet zeker dat er nóg meer is. Wie biedt?